Eén van de meest gestelde vragen door trainers aan jongeren is ‘weten jullie wat een Ollie is?’.
Er is altijd iemand die het weet.
Een skateboard trick.
Een jump.
En een escape naar een gevaarlijke, maar… leuke wereld. Vol met obstakels, heuvels en dalen, vallen, opstaan en een shitload aan schrammen, kneuzingen en breuken.
Maar als het lukt… Dan was het het allemaal waard.
Dat is een Ollie.
Maar wat is Ollie?
Tien jaar geleden was Ollie de escape van Chudi en mij. Wij werkten voor Ollie al bijna 10 jaar samen en waren al gewend om zelfstandig op avontuur te gaan.
Als duo waren we onverslaanbaar en we kregen het zelfs voor elkaar om in hartje China een school op z’n kop te zetten in dezelfde zomer dat we Ollie lanceerden. We konden letterlijk en figuurlijk de wereld aan. We waren fired up.
En gezien we al high kickend de status quo van ons af wilden schoppen om zelf te bouwen aan een toekomst, is het niet gek dat we inspiratie haalden uit de skateboardcultuur.
We zagen er onszelf in. Ook al zijn we allebei geen skaters.
We zagen lef, brutaliteit, plezier om al doende te leren, creativiteit, geestdrift en een gezonde attitude om dingen anders te durven doen als dat nodig was om verder te komen.
Allemaal ingrediënten die we tot op de dag van vandaag in onze projecten stoppen. Al denk ik wel dat we steeds beter weten hoe je deze cocktail beter laat smaken.
10 jaar Ollie… maar wat is Ollie?
Sure. We zijn een trainingsbureau. We maken programma’s. Maar wat gebeurt daar dan? Waarom zijn we daar?
We empower youth. We empower you. We got you.
In wat je in jezelf ziet. In wat je in de toekomst ziet. In wat je misschien nog niet ziet, maar wij al zien.
En ik zie ook wat anderen aan Ollie hebben toegevoegd. Docenten, trainers, partners, vrienden en familie. Zonder hen was Ollie nooit geworden wat het vandaag is.
En dat vind ik misschien nog wel de mooiste prestatie van de afgelopen jaren. Ollie is niet meer iets van ons alleen. In het begin konden Chudi en ik ons nauwelijks voorstellen dat anderen zich het verhaal van Ollie zo eigen zouden maken. Dat ze er hun eigen ideeën en idealen aan zouden verbinden. En we hadden het zonder al die mensen ook nooit tien jaar volgehouden.
Want, we geven vaak alles. Soms iets teveel. Heel menselijk. Maar als je bezield bent, dan is de grenzeloosheid van ergens voor gaan een verleidelijk pad. En raak je ook wel eens de weg kwijt.
Het heeft ons in ieder geval tot dit punt gebracht. 10 jaar effort en duizenden jongeren die op een manier geraakt zijn door de Ollie spirit. Soms alleen door een boks, door een trainer of door een docent. Soms zelfs een klasgenoot die de Ollie spirit te pakken had. Zo rollen wij.
Normaal gesproken zou je hier een wens uitspreken voor de toekomst. Maar voor nu sta ik liever even stil. Uit respect voor al het bloed, zweet en de tranen die we met elkaar in dit werk hebben gestoken.
Tien jaar bikkelen. Tien jaar bezieling. Tien jaar Team Ollie.
What a joy.
Benjamin