Ik loop al een tijd rond met de vraag hoe we op een gezonde manier met jongeren in gesprek kunnen gaan over het gedachtegoed van o.a. Andrew Tate. In de loopgraven van TikTok is het al lang wijdverspreid en inmiddels duikt het ook steeds vaker op in de klas. Onlangs zag ik zelfs hoe een jongere in een talkshow op ongemakkelijke wijze werd geconfronteerd met Tate’s ideeën over mannelijkheid — en natuurlijk vrijwel door iedereen werd afgeserveerd.
In plaats van afwijzen moeten we oprecht onderzoeken waarom dit gedachtegoed zo resoneert bij jonge jongens, welke leegte het vult, en hoe hun zoektocht naar kracht en identiteit gekanaliseerd kan worden in iets gezonds en zinvols.
Mijn eigen zoektocht naar betekenis
In mijn tijd bestond Tatology nog niet, maar het spiegelen aan slechte rolmodellen natuurlijk wel. Mijn geluk was dat ik mentoren op mijn pad tegenkwam die voorkwamen dat de leegte van mijn bestaan volledig werd weggevaagd door blowen. Daarnaast kwam ik op jonge leeftijd in aanraking met de boeken van Robert A. Johnson.
In zijn He gebruikte hij oude mythen om de zoektocht van jonge mannen naar identiteit en zingeving te verbeelden. Voor mij was dat een spiegel naar archetypen die verantwoordelijkheid, empathie en betekenis vertegenwoordigen. Die leegte werd gevuld met iets wat echt voedde.
Het gat dat Andrew Tate vult
Precies dat ontbreekt vaak bij jongens. Tate vult dat gat – niet omdat zijn boodschap goed is, maar omdat hij een surrogaat biedt voor de honger naar zingeving en richting. Dat raakt iets van binnenuit, zeker als dat gevoel voor het eerst wordt aangeraakt.
Jongens voelen zich gezien en gewaardeerd. De liefde voor Tate is zo intens dat zijn schaduw voor lief wordt genomen. En wie ooit zelf geraakt is, weet hoe makkelijk je die schaduw kunt ontkennen. Kritiek helpt dan niet.
Wat de jongens wél nodig hebben
Zoals Robert A. Johnson beschreef, loopt mannelijkheid zonder spiritueel of symbolisch fundament leeg in machtsspelletjes en oppervlakkigheid. Wanneer die leegte niet wordt gevuld met betekenis, vult ze zich vanzelf met status, ideologie of uiterlijk vertoon.
Dat begint met het erkennen van hun behoefte aan kracht en ambitie, en het herformuleren van wat echte kracht betekent: verantwoordelijkheid, empathie en richting.
We kunnen jongeren voeden met verhalen en rituelen – van oude mythen zoals Parsifal tot moderne archetypen uit sport, muziek en games – en hen laten oefenen met empathie en betekenis in kleine, haalbare stappen.
De spiegel voor onszelf
En misschien wel het belangrijkste: als je zelf zo hard getriggerd raakt door jongeren die Tate achterna lopen, zegt dat ook iets over jou. Het is een uitnodiging om je eigen schaduw in de spiegel te zien, in plaats van alleen kritiek te projecteren op de ander.
Pas dan ontstaat er echt verbinding. En dat kunnen we in deze tijd goed gebruiken.
Dit thema bespreken op school?
Met onze Empowerment Days ondersteunen we scholen om jongeren – en teams – te versterken in identiteit, gezonde kracht, zelfbewustzijn en betekenis. Precies de ingrediënten die nodig zijn om thema’s als mannelijkheid, rolmodellen en online invloed veilig en open bespreekbaar te maken.
Benjamin Veenstra
Algemeen Directeur